Nay Seddik

Dordrecht, 48 jaar. Loper.

Tweede Roparun.

Het begon allemaal in 1992 in Barcelona, Spanje. Ik was een vrijwilligster bij de gemeenteraad van Barcelona voor de Olympische Spelen in Barcelona (onvergetelijke ervaring) en het was verplicht in die tijd, net als de militaire dienst voor mannen ouder dan 18 jaar.

Ik was een vrijwilligster voor het boksplatform en een vriendin van atletiek .
Op een dag ging ik mijn vriend ophalen, en zag op de televisie een uitzending van atleten, het was spectaculair. 
Ze hadden hun leven lang getraind voor één belangrijk moment in hun leven.
Ik voelde de emotie van die atleten, ik zag tranen vallen na zoveel training.
Mijn eerste schoenen werden gegeven door een geweldige vrouw, die voor mij als een tweede moeder was. Ik verloor haar aan kanker.
 
Helaas duurde die droom slechts 18 maanden, ik had andere verplichtingen, studie en werk.
Na bijna 21 jaar niet te hebben gelopen wil ik dat moment weer voelen. 
Sinds Mei 2016 ben ik begonnen met hardlopen en er is nog niemand die me nog tegenhoud.
 
Mijn naam is Nay Seddik, dochter van Barcelona (Spanje), moeder van 2 kinderen en getrouwd.
Ik ben een accountant en docent Spaans.
 
Ik loop met prachtig team de Roparun met TeamStoer !!!! 
Ik ren omdat ik glimlach, ik adem, ik leef….en ik ben gelukkig.
 
Gewoon omdat ik van het leven houd, en rennen is mijn manier om  te vieren, elke dag te ontvangen en mezelf te vertellen dat het logisch is om het te leven.
 
Ik ren omdat ik bang ben, erg bang van elke grote uitdaging, maar ik gebruik het als de meest krachtige mentale motor.
 

Ik loop met teamStoer de Roparun, vooral omdat ik veel dierbaren heb verloren aan kanker en voor velen die elke dag blijven vechten.  

De running en kanker geen weet heeft van grenzen, vlaggen of taal.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *